Jitter & Shimmer: Kwantitatieve Pilaren van Stembanddiagnostiek
School of Speaking Team
Gepubliceerd op 15 maart 2024
In de klinische fonetiek vormen jitter en shimmer de kern van objectieve stemmeting. Deze parameters, afgeleid uit spectrografische spraakanalyse, bieden een onmisbaar venster op de fysiologische stabiliteit van de stembanden.
Het Meten van Micro-instabiliteiten
Jitter, of frequentie-instabiliteit, refereert aan de cyclus-tot-cyclus variaties in de grondtoonhoogte (fundamental frequency). Het wordt uitgedrukt als een percentage en is een directe indicator voor de neuromusculaire controle van de musculus vocalis. Verhoogde jitter-waarden correleren vaak met pathologieën zoals stembandknobbels of parese.
Shimmer daarentegen meet de amplitude-instabiliteit – de variatie in geluidssterkte tussen opeenvolgende trillingen. Deze parameter is bijzonder gevoelig voor asymmetrie in stembandmassa of spanning, wat wijst op organische laesies of oedeem.
Klinische Significatie
Onze algoritmes, ontwikkeld in samenwerking met academische ziekenhuizen, berekenen deze parameters met een nauwkeurigheid van <0.1%. Dit maakt vroege detectie en objectieve monitoring van therapie-effectiviteit mogelijk.
Van Data naar Diagnose
De software van School of Speaking integreert deze metingen in een uitgebreid klinisch dashboard. Hier worden jitter en shimmer gevisualiseerd naast andere kwantitatieve stemparameters, zoals harmonic-to-noise ratio (HNR) en voice range profile (VRP).
- Pre-operatieve evaluatie: Bepalen van de baseline-stemkwaliteit.
- Therapie-monitoring: Objectief meten van progressie bij logopedische interventies.
- Onderzoeksvalidatie: Kwantificeerbare data voor fonetisch en klinisch onderzoek.
Deze objectieve data vormt een cruciale aanvulling op de perceptieve beoordeling door de logopedist of foneticus, en minimaliseert subjectieve bias in de diagnostiek.